Autorytet Pisma Świętego
Autor: Jeff Pollard
Oryginalny tytuł: The Authority of Scripture
Tekst źródłowy: https://www.chapellibrary.org/book/authfg
Całe Pismo jest natchnione przez Boga. (2 Tymoteusza 3:16)
Boski autorytet Pisma Świętego wynika z absolutnego autorytetu Boga nad całym stworzeniem. Jest On wszechmogącym Stwórcą wszechrzeczy:
Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. (Rodzaju 1:1)
Jako Stwórca posiada wszystko:
Pańska jest ziemia i wszystko, co ją napełnia, świat i jego mieszkańcy. (Psalmy 24:1)
Skoro autorytet to prawo do rządzenia, jedynie wszechmogący Stwórca posiada absolutną władzę, by władać swoim wszechświatem jako suwerenny Król. I ten Król ogłasza swój autorytet w sześćdziesięciu sześciu księgach Biblii. Tak więc, od Księgi Rodzaju po Objawienie, Bóg objawia swój autorytet rodzinom, kościołom i urzędnikom państwowym poprzez swoją natchnioną przez Ducha Księgę.
Biblia posiada autorytet, ponieważ natchnął ją Bóg Duch Święty. Paweł napisał:
Całe Pismo jest natchnione przez Boga. (2 Tymoteusza 3:16)
Z tego powodu Thomas Watson stwierdził: „Jest to biblioteka Ducha Świętego”. Charles Hodge powiedział o tej bibliotece: „Nieomylność i boski autorytet Pisma wynikają z faktu, że jest ono Słowem Bożym; a jest Słowem Bożym, ponieważ zostało dane przez natchnienie Ducha Świętego”. Autorytet Pisma jest zatem autorytetem Boga. Możemy to ująć w następujący sposób: To, co mówi Pismo, mówi Bóg.
Autorytet Starego Testamentu
Trzydzieści dziewięć ksiąg Starego Testamentu to głos Boga do Jego ludu. Potwierdzają to następujące trzy fakty:
Po pierwsze, Bóg przemawia przez cały Stary Testament. Duch Święty oświecał i uzdalniał proroków, którzy konsekwentnie głosili: „Tak mówi PAN” oraz „Doszło mnie słowo PANA”. Co więcej, czytamy: „I Bóg powiedział”, a także: „PAN powiedział”. Bóg wypowiadał te boskie słowa do ludzi takich jak Kain, Noe, Abraham, Sara, Jakub i wszyscy Boży prorocy. A w miarę jak rozwija się treść od Księgi Rodzaju do Malachiasza, jedna księga po drugiej potwierdza boski autorytet Boga w Piśmie za pomocą charakterystycznych zwrotów: „prawo PANA”, „świadectwo PANA”, „przykazanie(-a) PANA”, „księga PANA”, „statuty PANA” i „słowo Boże”. Z mocą i jasnością Stary Testament demonstruje natchniony przez Ducha, autorytatywny głos Boga Żywego, szczególnie w określeniu „słudzy moi, prorocy”.
Po drugie, istnieją dwie kategorie fragmentów, które odwołują się do tekstu Starego Testamentu „tak, jakby mówił sam Bóg”. B.B. Warfield twierdzi, że w pierwszej kategorii „o Piśmie mówi się tak, jakby było Bogiem”. Na przykład:
A Pismo, przewidując, że Bóg z wiary usprawiedliwi pogan, wcześniej ogłosiło ewangelię Abrahamowi, mówiąc: W tobie będą błogosławione wszystkie narody. (Galatów 3:8; por. Rodzaju 12:1-3)
Wniosek jest prosty: Pismo nie istniało, gdy Bóg przemawiał do Abrahama. To Bóg osobiście zawarł z nim przymierze. Warfield sugeruje, że autorzy biblijni tak nawykowo utożsamiali tekst Pisma z Bogiem, „że stało się naturalne używanie zwrotu »Pismo mówi«, gdy w rzeczywistości miano na myśli »Bóg, jak zapisano w Piśmie, powiedział«”.
W drugiej kategorii fragmentów „o Bogu mówi się tak, jakby był Pismem”. Na przykład Ewangelia Mateusza odnotowuje wymianę zdań między Jezusem a faryzeuszami na temat małżeństwa i rozwodu:
A on odpowiedział: Czy nie czytaliście, że ten, który ich stworzył na początku, uczynił ich mężczyzną i kobietą? I rzekł: Dlatego opuści człowiek ojca i matkę i połączy się ze swoją żoną, i będą dwoje jednym ciałem. (Mateusza 19:4-5; por. Rodzaju 2:24)
Gdy porównamy Mateusza 19:4-5 z Rodzaju 2:24, słowa Jezusa: ten, który ich stworzył… rzekł, są niezwykłe. Bóg nie przemówił „bezpośrednio” w tamtym fragmencie! To Mojżesz, ustami Boga do Izraela, mówi o ustanowieniu przez Boga pierwszego małżeństwa i stosuje jego zasady do małżeństwa w każdym przyszłym wieku. Warfield ponownie sugeruje: „W tych dwóch przypadkach Bóg i Pismo są ze sobą tak [zjednoczone], że widać…, iż nie czyniono między nimi żadnego rozróżnienia”. Słowa z Księgi Rodzaju 2:24 można przypisać Bogu tylko wtedy, gdy autorzy tekstu byli tak przyzwyczajeni do utożsamiania tekstu ze słowami Boga, „że stało się naturalne używanie terminu »Bóg mówi«, gdy w rzeczywistości miano na myśli »Pismo, Słowo Boże, mówi«”.
Po trzecie, Nowy Testament potwierdza autorytet Starego Testamentu. Jezus wielokrotnie mówił „Napisano” w swoim pełnym autorytetu nauczaniu i głoszeniu. Autor Listu do Hebrajczyków stwierdził:
Bóg, który wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał niegdyś do ojców przez proroków. (Hebrajczyków 1:1)
Piotr powiedział:
Proroctwo bowiem nie przyszło nigdy z woli ludzkiej, ale wypowiadali je święci boży ludzie natchnieni Duchem Świętym. (1 Piotra 1:21)
A Paweł oświadczył:
Całe Pismo jest natchnione przez Boga. (2 Tymoteusza 3:16)
Słowa Pawła całe Pismo wskazują przede wszystkim na pisma Starego Testamentu, choć mają zastosowanie również do pism Nowego Testamentu, które po nich nastąpiły. Dzięki tym trzem rzeczom mamy prawo mówić o Starym Testamencie: „To, co mówi Pismo, mówi Bóg”.
Autorytet Nowego Testamentu
Hodge twierdzi: „Jeśli Bóg dał Pisma starej ekonomii przez natchnienie, o ileż bardziej te pisma, które zostały spisane pod dyspensacją Ducha”. Staje się to jasne, gdy czytamy Nowy Testament. Ewangelie wielokrotnie mówią o Jezusie i wydarzeniach z Jego życia słowami: „Aby się wypełniło”. Pisma apostolskie odnoszą się do Chrystusowej ewangelii łaski jako do „słowa Bożego”, „Słowa Pańskiego”, „słowa Chrystusowego”, „słowa” i „słowa prawdy”. Co więcej, z natchnienia Ducha pisma apostolskie ogłaszają Jezusa: „Bogiem z nami, Chrystusem, Panem, Zbawicielem, Synem Dawida, Synem Człowieczym, Synem Bożym, Barankiem Bożym, Wielkim Arcykapłanem, jedynym Pośrednikiem między Bogiem a ludźmi, Pasterzem i Biskupem dusz naszych, Lwem z pokolenia Judy, Korzeniem Dawida, Królem królów i Panem panów!”. A dwadzieścia siedem ksiąg Nowego Testamentu przedstawia Jezusa i Jego Kościół jako wypełnienie Bożych obietnic przymierza, proroctw, typów i cieni, które pojawiają się w całym Starym Testamencie. Możemy zatem słusznie uważać Stary Testament za „Boże obietnice złożone”, a Nowy Testament za „Boże obietnice wypełnione”.
Rozważmy te przykłady: Anioł Pański powiedział do Józefa:
I [Maria] urodzi syna, któremu nadasz imię JEZUS. On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów. A to wszystko się stało, aby się wypełniło, co powiedział Pan przez proroka: Oto dziewica będzie brzemienna i urodzi syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, co się tłumaczy: Bóg z nami. (Mateusza 1:21-23)
Sam Jezus oświadczył:
Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. (Mateusza 5:17)
Po swoim ukrzyżowaniu i zmartwychwstaniu Jezus ukazał się swoim uczniom i powiedział:
To są słowa, które mówiłem do was, będąc jeszcze z wami, że musi się wypełnić wszystko, co jest napisane o mnie w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach. Wtedy otworzył ich umysł, aby rozumieli Pisma [Starego Testamentu]. I powiedział im: Tak jest napisane i tak musiał Chrystus cierpieć, i trzeciego dnia zmartwychwstać; I w jego imię ma być głoszona pokuta i przebaczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy. (Łukasza 24:44-47)
Tego samego dnia Jezus zganił dwóch uczniów w drodze do Emaus:
O głupi i leniwego serca, by uwierzyć we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czyż Chrystus nie musiał tego cierpieć, aby wejść do swojej chwały? I zaczynając od Mojżesza i wszystkich proroków, wykładał im to, co we wszystkich Pismach było o nim napisane. (Łukasza 24:25-27)
Jezus i Jego Kościół wypełnili Stary Testament.
Po zakończeniu swojej ziemskiej służby Pan Jezus zapewnił środki do ustanowienia i budowania swoich kościołów oraz postępu Królestwa Bożego. Przed swoją śmiercią Jezus obiecał natchnienie Ducha dla pism apostolskich:
Lecz gdy przyjdzie on, Duch prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę. (Jana 16:13)
Jezus spełnił tę obietnicę w dniu Pięćdziesiątnicy: apostołowie zostali „napełnieni Duchem Świętym i zaczęli mówić innymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić” (Dzieje 2:4). Po Pięćdziesiątnicy apostołowie mówili rzeczy takie jak:
Gdy przyjęliście słowo Boże, które słyszeliście od nas, przyjęliście je nie jako słowo ludzkie, ale – jak jest naprawdę – jako słowo Boże. (1 Tesaloniczan 2:13)
Tak więc, prowadzeni przez Ducha, apostołowie spisali zbawcze prawdy o osobie i dziele odkupienia Jezusa – cudownym poczęciu z dziewicy i wcieleniu wiecznego Syna Bożego, Jego doskonale świętym życiu, Jego ukrzyżowaniu za grzechy Jego ludu, Jego zmartwychwstaniu trzeciego dnia i Jego wniebowstąpieniu do wiecznych regionów nieba! Duch Święty natchnął i zachował te prawdy w pismach Nowego Testamentu. Zatem od Mateusza do Objawienia Nowy Testament przemawia z absolutnym autorytetem Boga przez Chrystusa i Jego apostołów.
Wnioski praktyczne
Specjalne objawienie jest niezbędne dla istnienia chrześcijaństwa. Chrystus buduje swoje kościoły na absolutnym autorytecie Bożej prawdy. Słyszymy to z ust naszego Zbawiciela. Krótko przed swoim ukrzyżowaniem Jezus modlił się do swego Ojca niebieskiego w intencji swoich uczniów:
Uświęć ich w twojej prawdzie. Twoje słowo jest prawdą. (Jana 17:17)
Każdy prawdziwy kościół jest więc z konieczności „filarem i podwaliną prawdy” (1 Tymoteusza 3:15). I choć Słowo Boże objawia wielkie duchowe tajemnice, święte prawa, wypełnione i jeszcze niewypełnione proroctwa, piękną poezję, pouczające listy, nauczanie doktrynalne, wizje apokaliptyczne i wiele więcej, jego największym objawieniem jest zbawienie grzeszników wyłącznie przez wiarę w ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Boga-człowieka, Jezusa Chrystusa. To objawienie wzywa nas do wiary w Chrystusa dla przebaczenia grzechów i daru życia wiecznego. Ale, drogi czytelniku, odrzucenie autorytatywnego wezwania Biblii oznacza potępienie własnej duszy na wieki. Uwierz, o uwierz w objawienie Chrystusa Jezusa dla dobra twojej duszy!
Duch Święty świadczy o autorytecie Pisma. Pozostaje pytanie: W świecie, który gardzi autorytetem w ogóle, a Bogiem Pisma w szczególności, jak wierzący mogą być pewni autorytetu Pisma? Londyńskie Wyznanie Wiary Baptystów z 1689 roku odpowiada: „Autorytet Pisma Świętego, ze względu na który należy w nie wierzyć, nie zależy od świadectwa jakiegokolwiek człowieka lub kościoła, ale wyłącznie od Boga (który sam jest prawdą), jego Autora… Nasze pełne przekonanie i pewność co do jego nieomylnej prawdy i boskiego autorytetu pochodzą z wewnętrznego działania Ducha Świętego, dającego świadectwo przez Słowo i wraz ze Słowem”. John Owen zgadzał się z tym: „Duch Boży dowodzi boskiego pochodzenia i autorytetu Pisma poprzez moc i władzę, jaką w nim i przez nie wywiera na umysły i sumienia ludzi, wraz z jego działaniem boskich skutków na nie. Apostoł wyraźnie stwierdza, że jest to powód i przyczyna wiary”.
Na koniec, Pismo przemawia z autorytetem do całego życia.
Całe Pismo… jest pożyteczne do nauki, do strofowania, do poprawiania, do wychowywania w sprawiedliwości. (2 Tymoteusza 3:16)
Tak więc Konfesja z 1689 roku majestatycznie oświadcza: „Pismo Święte jest jedyną wystarczającą, pewną i nieomylną regułą wszelkiej zbawczej wiedzy, wiary i posłuszeństwa”. W miarę jak nasza obłąkana i nieuporządkowana kultura stacza się w otchłań demonicznego buntu, bezprawia i perwersji, potrzebuje nieomylnej reguły zbawczej wiedzy w Chrystusie! I z wiarą w Chrystusa oraz posłuszeństwem wobec Niego, niech Jego lud wszędzie porządkuje swoje rodziny, kościoły i rządy zgodnie z niezmiennym Bożym standardem: boskim autorytetem Pisma.
Jeff Pollard – starszy zboru Mount Zion Bible Church, Pensacola, Floryda, USA.
Uchwyćcie się boskiego autorytetu Pisma śmiertelnym uściskiem! — C. H. Spurgeon
Przypisy:
„Autorytet Pisma to ta właściwość, przez którą domaga się ono wiary i posłuszeństwa wobec wszystkich swoich deklaracji… Z racji faktu, że Pismo jest Słowem Bożym i czerpie swój autorytet wyłącznie od Niego, jego autorytet nie może być zwiększony ani umniejszony przez chrześcijan czy kościół… Autorytet Pisma nie różni się w swej istocie od autorytetu samego Boga.” (Robert D. Preus, The Inspiration of Scripture, 88-89).
„Wszelki ostateczny autorytet spoczywa w Bogu. Jako Stwórca i Podtrzymujący wszechświat, ma On absolutne prawo do wszystkich stworzonych istot i wszechobejmującą władzę w niebie, jak i na ziemi. Ten ostateczny i najwyższy autorytet daje Mu nieograniczoną prerogatywę do nakazywania i egzekwowania posłuszeństwa, do bezwarunkowego posiadania i absolutnego rządzenia wszystkimi rzeczami w każdym czasie i w każdym miejscu wszechświata.” (J. Norval Geldenhuys, „Authority and the Bible” w: Carl F. H. Henry, Revelation and the Bible, 371).
Zobacz FGB 239, God-breathed Scripture, dostępne w CHAPEL LIBRARY.
Thomas Watson, The Christian Soldier, or Heaven Taken by Storm, ed. Armstrong, 2nd American ed. (New York: Robert Moore, 1816), 27-28.
Charles Hodge, Systematic Theology, Vol. 1 (New York: Scribner, 1872), 153.
„Autorytet Pisma Świętego i autorytet Boga to jedno i to samo, chociaż jedno odnosi się do Boga, a drugie do Pisma.” — Johannes Andreas Quenstedt (1617-1688).
„It Says: Scripture Says: God Says” w: The Works of Benjamin B. Warfield: Revelation and Inspiration, Vol. 1 (Grand Rapids, MI: Baker Book House, 1981), 283-284.
[8-12] Tamże.
Hodge, 161.
Londyńskie Wyznanie Wiary Baptystów z 1689 roku, Rozdział 1.4-5.
John Owen, The Works of John Owen, ed. W. Goold, Vol. 4 (Edinburgh: T&T Clark, n.d.), 93.
Konfesja 1689, Rozdział 1.1, dostępna w CHAPEL LIBRARY.