Męki Utraty

Autor: Thomas Boston
Oryginalny tytuł: The Torments of Loss
Tekst źródłowy: https://www.chapellibrary.org/book/hellfg/hell

Potem powie i do tych, którzy będą po lewej stronie: Idźcie ode mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany dla diabła i jego aniołów.
— Ewangelia Mateusza 25:41 (UBG)

Karą utraty, jakiej poddani zostaną potępieni, jest oddzielenie od Pana.

Dowiadujemy się tego z powyższego tekstu… Zostaną oni wiecznie oddzieleni od Boga i Chrystusa. Chrystus jest drogą do Ojca, lecz dla nich droga ta będzie na wieki zablokowana; most zostanie zwodzony, a wielka przepaść utwierdzona. Wtedy zostaną zamknięci w stanie wiecznego oddzielenia od Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego.

Będą fizycznie oddzieleni od Człowieka Chrystusa i nigdy nie zasiądą w siedzibie błogosławionych, gdzie ukazuje On swoją chwałę. Zostaną wyrzuceni w ciemności zewnętrzne (Mat 22:13). Nie mogą wprawdzie zostać oddzieleni od Boga w sensie lokalnym, gdyż nie mogą znaleźć się w miejscu, gdzie Go nie ma. On jest i będzie obecny wszędzie:

Jeśli przygotuję sobie posłanie w piekle, oto jesteś.
— Psalm 139:8 (UBG)

Będą jednak niewysłowienie nieszczęśliwi z powodu relacyjnego oddzielenia od Boga. Choć będzie On obecny w samym centrum ich dusz – jeśli mogę się tak wyrazić – podczas gdy oni będą spowici płomieniami w ciemnościach zewnętrznych, to Jego obecność służyć będzie jedynie karmieniu ich Jego gniewem i karaniu emanacjami Jego mszczącej sprawiedliwości.​

Nigdy więcej nie zakosztują Jego dobroci i hojności, ani nie ujrzą choćby najmniejszego przebłysku nadziei od Niego. Zobaczą, że Jego serce jest całkowicie od nich odwrócone i nie może im sprzyjać. Ujrzą, że są stroną, przeciwko której Pan będzie żywił wieczne oburzenie. Zostaną pozbawieni chwalebnej obecności i radowania się Bogiem. Nie będą mieli udziału w wizji uszczęśliwiającej ani nie dostrzegą w Bogu niczego skierowanego ku nim, prócz jednej fali gniewu następującej po drugiej. Sprowadzi to na nich przytłaczające powodzie smutku na wieki wieków. Nigdy nie skosztują rzek rozkoszy, którymi cieszą się święci w niebie, lecz czeka ich wieczna zima i nieustająca noc, ponieważ Słońce Sprawiedliwości od nich odeszło. Pozostawieni są w ciemnościach zewnętrznych. Jak wielkie jest szczęście nieba, tak wielka będzie ich strata. Nie będą mieli w nim żadnego udziału na wieki.​

To oddzielenie niegodziwych od Boga będzie:

1. Oddzieleniem mimowolnym. Teraz odchodzą od Niego; nie chcą przyjść do Niego, choć są wzywani i błagani, by przyszli. Wtedy zostaną od Niego odpędzeni, gdy chętnie by z Nim pozostali…
2. Oddzieleniem całkowitym i zupełnym. Nastąpi całkowite rozłączenie, a potępieni zostaną wrzuceni w skrajne ciemności, gdzie nie będzie ani jednego promienia światła czy łaski od Pana…
3. Oddzieleniem ostatecznym. Rozstaną się z Nim… zamknięci w wiecznej zgrozie i rozpaczy… Nigdy więcej żadne przesłanie łaski czy dobrej woli nie przejdzie już między Jezusem Chrystusem a nimi.

Ta kara utraty, polegająca na całkowitym i ostatecznym oddzieleniu od Boga, jest nędzą wykraczającą poza to, co śmiertelnicy potrafią pojąć, a którą w pełni odsłonić może jedynie straszliwe doświadczenie potępionych. Abyśmy jednak mogli mieć jakiekolwiek wyobrażenie o jej grozie, rozważmy następujące rzeczy:

• (1) Bóg jest najwyższym dobrem. Dlatego być od Niego oddzielonym musi być najwyższym złem… Skoro Bóg jest dobrem najwyższym i żadne dobro nie może się z Nim równać, nie może istnieć strata większa niż utrata Boga. Pełne radowanie się Nim jest najwyższym szczytem szczęścia, do jakiego zdolne jest stworzenie. Być zatem całkowicie i ostatecznie od Niego oddzielonym musi być najniższym stopniem nędzy, do jakiego istota rozumna może zostać sprowadzona… Czymże więc musi być odrzucenie przez Boga, przez samą Dobroć?
• (2) Bóg jest źródłem wszelkiej dobroci. Od Niego wszelkie dobro spływa na stworzenia i… jest w nich i dla nich podtrzymywane. Jakakolwiek dobroć czy doskonałość, naturalna czy moralna, znajduje się w jakimkolwiek stworzeniu, pochodzi ona od Boga… Dlatego całkowite oddzielenie od Boga, w którym wszelka pocieszająca komunikacja między Bogiem a rozumnym stworzeniem zostaje absolutnie zablokowana, musi z konieczności pociągnąć za sobą całkowite zaćmienie wszelkiego światła pocieszenia i ulgi. Nasz Pan mówi nam:Nikt nie jest dobry, tylko jeden – Bóg.
  — Ewangelia Mateusza 19:17 (UBG)Nic, co dobre lub pocieszające, nie pochodzi pierwotnie od stworzenia. Cokolwiek dobrego lub miłego człowiek znajduje w sobie samym, jak zdrowie ciała czy pokój umysłu; jakakolwiek słodycz, odpoczynek, przyjemność czy rozkosz, którą znajduje w innych stworzeniach, jak w jedzeniu, napojach, sztuce i nauce — wszystko to są jedynie słabe promienie Boskich doskonałości, przekazane od Boga stworzeniu. Zależą one od Jego stałego wpływu dla ich zachowania; gdyby ten ustał, natychmiast by zniknęły. Niemożliwe jest bowiem, by jakakolwiek stworzona rzecz była dla nas czymś więcej lub lepszym, niż Bóg sprawi, by była. Wszystkie strumyki pocieszenia, z których pijemy, wewnątrz lub na zewnątrz nas, pochodzą od Boga jako ich źródła…

Zatem w ich oddzieleniu od Boga wszelki pokój zostaje od nich oddalony, a zastępują go ból ciała i udręka duszy. Wszelka radość odchodzi, a osiada w nich niezmącony smutek. Wszelki spokój i odpoczynek odstępują od nich, a wypełnia ich zgroza i wściekłość. Nadzieja ulatuje, a porywa ich rozpacz. Powszechne działania Ducha, które teraz ich powstrzymują, zostają wycofane na zawsze, a grzech osiąga swoją najwyższą miarę. Mamy więc ponury obraz straszliwego spektaklu grzechu i nędzy, jakiego dowodzi stworzenie całkowicie oddzielone od Boga i pozostawione samo sobie. Możemy zobaczyć, że to oddzielenie jest samym piekłem piekła.

Przypisy:
Emanacje – wypływy, wyjście czegoś ze źródła.​
Wizja uszczęśliwiająca (łac. visio beatifica) – bezpośrednie oglądanie chwały nieba i Boga twarzą w twarz.​