W Adamie Wszyscy Umierają

Autor: Thomas Reade
Oryginalny tytuł: In Adam All Die
Tekst źródłowy: https://www.chapellibrary.org/book/rdepfg/radical-depravity-pinkarthurw

Doktryna Upadku, wraz ze wszystkimi jego straszliwymi konsekwencjami, jaśnieje z przerażającą wyrazistością w Bożej księdze:

“Dlatego, tak jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, tak i na wszystkich ludzi śmierć przyszła, bo wszyscy zgrzeszyli” [Rzymian 5:12].

Doktryna Upadku leży u podstaw odkupienia, albowiem: “Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy się źle mają” (Łukasza 5:31). Jezus przyszedł nie po to, “aby wzywać do pokuty sprawiedliwych, ale grzeszników” (Łukasza 5:32). Przyszedł, “aby szukać i zbawić to, co zginęło” (Łukasza 19:10). “Wiarygodna to mowa i godna całkowitego przyjęcia, że Chrystus Jezus przyszedł na świat, aby zbawić grzeszników” (1 Tymoteusza 1:15). Jego chwalebne dzieło zostało ogłoszone Józefowi przez anioła, gdy powiedział: “Nadasz mu imię Jezus, bo on zbawi swój lud od jego grzechów” (Mateusza 1:21).

Patrząc na niegdyś szczęśliwą parę po ich strasznym upadku, jesteśmy zmuszeni użyć języka płaczącego proroka:

“O, jakże zaśniedziało złoto! Jakże zmieniło się najczystsze złoto!” [Lamentacje 4:1].

Natura grzechu Adama

Grzech Adama był mieszanką niewiary, pychy, zmysłowości, niewdzięczności i buntu.

• Niewiara – w daniu wiary kusicielowi bardziej niż Bogu.
• Pycha – w próżnym pragnieniu bycia mądrym jak bogowie, znającym dobro i zło.
• Zmysłowość – w pożądaniu zakazanego owocu.
• Niewdzięczność – w sprzymierzeniu się z upadłymi aniołami.
• Bunt – w podeptaniu autorytetu Jehowy.

Apostoł mówi: “Adam nie został zwiedziony, ale kobieta, będąc zwiedziona, popadła w przestępstwo” (1 Tymoteusza 2:14). Wąż najpierw zwiódł Ewę swoją przebiegłością, a następnie Ewa łatwo odniosła zwycięstwo nad mężem, gdyż jest zapisane: “Wzięła więc z jego owocu i zjadła. Dała też swemu mężowi, który był z nią, i on zjadł” (Rodzaju 3:6). Przez ten czyn Adam uległ grzesznemu poddaniu się pokusie i stał się pełnym uczestnikiem jej winy i nędzy. W tę winę uwikłane zostało również całe ich potomstwo, gdyż napisano: “Jak więc przez przestępstwo jednego na wszystkich ludzi spadł wyrok ku potępieniu” (Rzymian 5:18).

“Jak bowiem w Adamie wszyscy umierają…” [1 Koryntian 15:22].

Skutki Upadku

Skutkiem Upadku był wstyd, niezawodny towarzysz grzechu. “Poznali, że są nadzy” (Rodzaju 3:7). Obraz Boga zniknął. Ich naturalna szata niewinności zniknęła. Ich pokój i czystość zniknęły. Straszny stan! Byli rzeczywiście nadzy i wystawieni na wszelkie trwogi rozgniewanej sprawiedliwości bez osłony przed jej gniewem.

Kolejnym skutkiem Upadku była ciemność umysłu. “Adam i jego żona ukryli się przed obliczem PANA Boga wśród drzew ogrodu” (Rodzaju 3:8). Zdumiewająca ślepota – ukrywać się przed Bytem, którego oczy są jaśniejsze niż dziesięć tysięcy słońc, który napełnia niebo i ziemię swoją obecnością i przed którym nie ma tajemnic!

Niewolniczy strach był kolejnym owocem Upadku. Gdy Bóg zapytał Adama, dlaczego się ukrył, ten odpowiedział: “Przestraszyłem się” (Rodzaju 3:10). Ach, jaką wewnętrzną udrękę wywołał grzech w duszy naszych pierwszych rodziców! Jakże zmienił się ich stan! Teraz boją się patrzeć na Tego, którego obecność była ich niebem i radością.

Bezbożność i brak skruchy były również zgubnym potomstwem Upadku. Gdy Bóg oskarżył Adama o zjedzenie z drzewa, z którego nakazał mu nie jeść, Adam odpowiedział: “Kobieta, którą mi dałeś, aby była ze mną, ona dała mi z tego drzewa i zjadłem” (Rodzaju 3:12). Zauważ bezbożność: “Kobieta, którą mi dałeś, aby była ze mną” – obarczając w ten sposób winą Wszechmogącego, jakby chciał powiedzieć: “Gdybyś nigdy nie dał mi tej kobiety, nigdy nie zgrzeszyłbym przeciwko Tobie”. O! Jakaż bezbożna zniewaga boskiej życzliwości, dobroci i miłości!
Zauważ następnie brak skruchy u Adama: “Ona dała mi z tego drzewa i zjadłem”, zrzucając w ten sposób winę za swoje jedzenie na Ewę, jakby był zmuszony jeść, ponieważ ona podała mu owoc, i jakby jego własna wola nie miała w tym udziału.

Nie widzimy tu żadnego przekonania o grzechu, żadnego wyznania winy, żadnych wyrzutów sumienia z tego powodu. Ogród Eden nie wykazywał żadnych oznak pokuty, żadnego skruszonego serca… Ewa była równie zła jak jej mąż. Ona, w podobny sposób, usiłowała usprawiedliwić się, mówiąc: “Wąż mnie zwiódł i zjadłam” (Rodzaju 3:13).

Nadzieja w Odkupicielu

Teraz obserwuj, o moja duszo; tak, obserwuj z podziwem, wdzięcznością i miłością bezgraniczną łaskę i miłosierdzie Jehowy. On, który nie oszczędził aniołów, którzy zgrzeszyli, ogłosił bogate i darmowe zbawienie dla zbuntowanego człowieka. Pan obiecał wybawiciela, nasienie kobiety, które zetrze głowę węża. Wypełniając czas, Jezus, Zbawiciel, narodził się z czystej dziewicy, narodził się, by zbawić swój lud od grzechów i pokonać moce śmierci i piekła. Ten drogocenny Jezus jest teraz głoszony przez wieczną ewangelię wszystkim winnym synom i córkom Adama, z błogosławionym zapewnieniem, że każdy, kto w Niego wierzy, będzie zbawiony.

Z tego krótkiego spojrzenia na odstępstwo i odnowę człowieka wynika, że człowiek jest wyłącznym autorem swojego zniszczenia, a jego zbawienie jest całkowicie dziełem darmowej, niezasłużonej i nieposzukiwanej łaski. Przez Upadek człowiek stracił wszelką duchową moc i wolę miłowania i służenia Bogu. Ale przez przymierze łaski odzyskuje obie te rzeczy, “Bóg bowiem sprawia w was i chęć, i wykonanie według jego upodobania” (Filipian 2:13).

Uważna lektura trzeciego i czwartego rozdziału Księgi Rodzaju przekona każdego pokornego poszukiwacza prawdy, dzięki nauczaniu Boskiego Ducha, że każdy człowiek urodzony na tym świecie nie zasługuje na nic innego jak na wieczne potępienie, ponieważ “co się narodziło z ciała, jest ciałem” (Jana 3:6), a “ciało i krew nie mogą odziedziczyć królestwa Bożego” (1 Koryntian 15:50). “Nie dziw się, że ci powiedziałem: Musicie się na nowo narodzić” (Jana 3:7) – tak brzmiała odpowiedź Zbawiciela na pytania Nikodema.

Grzesznik może się spierać i dyskutować, ale jego własne serce go potępi. Jego własne życie go potępi. Prawo Boże go potępi. Grzech jego natury, jako dziecka upadłego Adama, go potępi. Nie znajdzie nic prócz potępienia tutaj i sądu w świecie przyszłym. Ale niech spojrzy poza siebie na drugiego Adama, Pana z nieba – na Jezusa Chrystusa, obiecanego wybawiciela. Tam znajdzie wszystko, co potrzebne, by naprawić ruiny Upadku – tak, by wynieść go do stanu bardziej chwalebnego, niż gdyby Adam nigdy nie zgrzeszył…

Zdumiewająca tajemnica! O! Cudowna mądrości Boga, który wyprowadza takie dobro z takiego zła i sprawia, że to, co szatan zamierzył jako straszliwą zarazę na Jego nowym i pięknym stworzeniu, przyczynia się do Jego chwały i objawia jasny blask Jego doskonałości!
W ten sposób szatan zostaje udaremniony, a łaska króluje “przez sprawiedliwość ku życiu wiecznemu przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana” (Rzymian 5:21).

“Śpiewajcie, niebiosa, bo PAN to uczynił; wykrzykujcie, niższe partię ziemi; góry, wydajcie okrzyk wesoły, lasy i każde drzewo w nich; bo PAN odkupił Jakuba i wsławił się w Izraelu” [Izajasza 44:23].

Zaprawdę, nikt prócz głupców nie może szydzić z grzechu… Pycha, złośliwość, zazdrość, szemranie, nieczystość i każda obrzydliwość nienawistna dla świętego Boga i niszczycielska dla naszej nędznej rasy wyrastają z tego trującego korzenia. Każda cząstka grzechu zawiera nieskończoność zła i zasługuje na wieczne potępienie.

Ale, o moja duszo, jeśli chcesz zobaczyć grzech w najciemniejszych barwach i najstraszliwszych skutkach, idź do Betlejem i zapytaj: “Dlaczego Król niebios stał się niemowlęciem? Dlaczego Ten, który wypełnia całą przestrzeń, został owinięty w pieluszki i położony w żłobie?”. Idź do Getsemani i zapytaj: “Dlaczego wcielony Bóg konał i pocił się wielkimi kroplami krwi?”. Idź do sali sądowej i zapytaj: “Dlaczego suwerenny Sędzia ludzi i aniołów poddał się osądowi? Dlaczego niewinny znosił takie zniewagi? Dlaczego bezwinny został skazany na śmierć?”. Idź na Kalwarię i zapytaj: “Dlaczego Pan chwały zawisł na przeklętym drzewie? Dlaczego Pan życia zniżył się, by wylać swoją duszę na śmierć?”.

Było to po to, by zbawić cię od twojego grzechu, by odkupić cię od przekleństwa prawa, stając się za ciebie przekleństwem, by wybawić cię od zstąpienia do piekła, stając się twoim okupem. Było to po to, by zasłużyć dla ciebie na niebo przez Jego drogocenne zadośćuczynienie i posłuszeństwo aż do śmierci. Było to po to, by nabyć dla ciebie wiecznego Ducha, z którego potężną pomocą mógłbyś wierzyć, kochać i rozkoszować się tym drogocennym Zbawicielem, tym godnym uwielbienia Odkupicielem, tym wszechmogącym Wybawicielem, przez którego twoje grzechy są odpuszczone i przez którego masz przystęp do Boga jako twojego pojednanego Ojca. O moja duszo! Chwal Pana za Jego miłosierdzie i nigdy nie przestawaj dobrze mówić o Jego imieniu!

Grzech – nawet twój grzech – przybił, przebił i sprawił mękę Panu chwały! O! Zatem nienawidź grzechu i unikaj go, tak jak drżałbyś przed wbiciem włóczni w pierś swego Zbawiciela, tak jak wzdrygałbyś się przed zdeptaniem Jego świętej krwi. “Zapłatą bowiem za grzech jest śmierć”. Ale, O! Raduj się tą łaskawą deklaracją:

“Ale darem łaski Boga jest życie wieczne przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana” [Rzymian 6:23].