Absolutny Autorytet Boga
Autor: Stephen Charnock
Oryginalny tytuł: God's Absolute Authority
Tekst źródłowy: https://www.chapellibrary.org/book/authfg
PAN na niebiosach ustanowił swój tron, a jego królestwo panuje nad wszystkimi. — Psalm 103:19 (UBG)
Bóg jest suwerennym Panem i Królem, sprawującym panowanie nad całym światem, zarówno niebem, jak i ziemią. Jest to tak jasne, że o niczym nie mówi się w Piśmie Świętym częściej. Samo imię “Pan” to implikuje. Jest On często nazywany „PANA zastępów”, ponieważ wszystkie oddziały i armie stworzeń duchowych i cielesnych są w Jego rękach i na Jego usługach. Jest to jeden z Jego głównych tytułów, a aniołowie są nazywani „jego zastępami”:
Błogosławcie PANA, wszystkie jego zastępy, jego słudzy, którzy spełniacie jego wolę. — Psalm 103:21
…zgodnie z tekstem – Jego obozem i milicją. Ale jeszcze wyraźniej widać to tam, gdzie Bóg jest przedstawiony na swoim tronie, otoczony wszystkimi zastępami niebios stojącymi po Jego prawicy i po lewicy, co nie może być rozumiane inaczej niż jako aniołowie, którzy oczekują na rozkazy swojego suwerena:
Widziałem PANA siedzącego na swoim tronie, a wszystkie zastępy niebieskie stojące po jego prawicy i lewicy. — 1 Królów 22:19
Stoją wokół nie po to, by Mu doradzać, ale by otrzymywać Jego rozkazy. Słońce, księżyc i gwiazdy są nazywane Jego zastępami, wyznaczonymi przez Niego do rządzenia rzeczami niższymi:
Gdy podniesiesz oczy ku niebu i ujrzysz słońce, księżyc i gwiazdy, i wszystkie zastępy niebios… — Powtórzonego Prawa 4:19
Ma On absolutną władzę nad największymi i najmniejszymi stworzeniami, nad tymi, które są najbardziej przerażające, i tymi, które są najbardziej pożyteczne, nad dobrymi aniołami, które chętnie są Mu posłuszne, i nad złymi aniołami, które wydają się najbardziej niezdolne do poddania się rządom. A skoro jest w ten sposób Panem zastępów, jest On „Królem chwały”:
Kto jest tym Królem chwały? PAN zastępów, on jest Królem chwały. — Psalm 24:10
Znajdujecie Go nazwanym „wielkim Królem”, „Najwyższym” (Psalm 92:1); jest On najwyższym Monarchą, a na niebie i ziemi nie ma żadnej godności, która nie byłaby przy Nim blada i nieskończenie od Niego niższa; tak, On posiada tytuł „jedynego Władcy”:
…Błogosławiony i jedyny Władca, Król królów i Pan panów. — 1 Tymoteusza 6:15
Tytuł królewski prawdziwie i właściwie należy tylko do Niego. Możecie zobaczyć go opisanego bardzo wspaniale przez Dawida przy dobrowolnej ofierze na budowę świątyni:
Twoja jest, o PANIE, wielkość, moc, chwała, zwycięstwo i majestat, bo wszystko, co jest na niebie i na ziemi, jest twoje. Twoje jest królestwo, o PANIE, i ty jesteś wywyższony jako głowa nad wszystkimi. Bogactwo i chwała pochodzą od ciebie i ty panujesz nad wszystkim. W twojej ręce jest moc i siła i w twojej ręce jest wywyższenie i utwierdzenie wszystkiego. — 1 Kronik 29:11-12
Posiada On wyższość władzy i autorytetu ponad wszystkimi. Wszyscy ziemscy książęta otrzymali swoje diademy od Niego, nawet ci, którzy nie chcą Go uznać, a On ma nad nimi bardziej absolutną władzę niż oni mogą rościć sobie nad swoimi najniższymi wasalami. Tak jak Bóg posiada wiedzę nieskończenie przewyższającą naszą wiedzę, tak posiada panowanie niepojęcie przewyższające jakiekolwiek panowanie człowieka. Poprzez wszelkie cienie czerpane z autorytetu jednego człowieka nad drugim możemy mieć zaledwie słabe przebłyski autorytetu i panowania Boga.
Istnieje potrójne panowanie Boga:
- Naturalne, które jest absolutne nad wszystkimi stworzeniami i jest ugruntowane w naturze Boga jako Stwórcy.
- Duchowe lub oparte na łasce, które jest panowaniem nad Jego kościołem jako odkupionym i ugruntowanym w przymierzu łaski.
- Chwalebne królestwo przy zakończeniu wszystkiego, w którym będzie On panował nad wszystkimi – albo w chwale swego miłosierdzia, jak nad uwielbionymi świętymi, albo w chwale swej sprawiedliwości nad potępionymi diabłami i ludźmi.
Pierwsze panowanie jest ugruntowane w naturze; drugie w łasce; trzecie, w odniesieniu do błogosławionych – w łasce, a w odniesieniu do potępionych – w ich winie i Jego sprawiedliwości.
Jest On Panem wszystkich rzeczy i zawsze w odniesieniu do prawa własności:
Do PANA należy ziemia i to, co ją napełnia, świat i jego mieszkańcy. — Psalm 24:1
Ziemia wraz z bogactwami i skarbami w jej wnętrzu oraz zamieszkany świat ze wszystkim, co się po nim porusza, są Jego. On posiada wyłączne prawo, a jakiekolwiek prawo mają inni, pochodzi ono od Niego. Również w odniesieniu do posiadania:
…do PANA Boga Najwyższego, właściciela nieba i ziemi. — Rodzaju 14:22
W odniesieniu do Niego człowiek nie jest właścicielem ani posiadaczem, lecz użytkownikiem z woli tego wielkiego Pana.
Musimy znać różnicę między siłą i mocą Boga a Jego autorytetem. Przez moc Boga rozumiemy powszechnie siłę Boga, dzięki której jest On w stanie zrealizować wszystkie swoje zamierzenia; przez autorytet Boga rozumiemy prawo, jakie posiada, by czynić to, co Mu się podoba. Wszechmoc jest Jego fizyczną siłą, dzięki której może czynić, co chce; panowanie jest Jego moralną siłą, dzięki której jest dla Niego zgodne z prawem czynienie tego, co chce. Wśród ludzi siła i autorytet to dwie różne rzeczy. Poddany może być gigantem i być silniejszym od swojego księcia, ale nie posiada tego samego autorytetu co jego książę. Ziemskie panowanie może nie tkwić w muskularnym ramieniu, lecz w chorowitym i słabym ciele, podobnie jak odróżnia się wiedzę od mądrości. Wiedza dotyczy materii, bytu i natury rzeczy; mądrość dotyczy harmonii, porządku i rzeczywistej użyteczności rzeczy; wiedza bada naturę rzeczy, a mądrość wykorzystuje tę rzecz do właściwego celu. Człowiek może mieć dużą wiedzę i małą mądrość, tak samo człowiek może mieć dużą siłę, a mały lub żaden autorytet. Większa siła może tkwić w słudze, ale większy autorytet spoczywa na panu; siła jest naturalnym wigorem człowieka.
Bóg posiada nieskończoną siłę, ma siłę, by doprowadzić do skutku cokolwiek postanowi; działa bez omdlenia i słabości:
…Wieczny Bóg, PAN, Stwórca krańców ziemi, nie ustaje ani się nie męczy… — Izajasza 40:28
…i nie wyczerpuje swojej siły przez jej używanie. Jako że Bóg jest Panem, ma prawo stanowić prawo; jako że jest Wszechmogący, ma moc je wykonywać. Jego siła jest władzą wykonawczą należącą do Jego panowania. Ze względu na swoją suwerenność ma prawo rozkazywać wszystkim stworzeniom; ze względu na swoją wszechmoc ma siłę, by sprawić, że Jego rozkazy będą przestrzegane, lub by ukarać ludzi za ich łamanie. Jego moc jest tym, dzięki czemu poddaje sobie wszystkie stworzenia; Jego panowanie jest tym, dzięki czemu ma prawo poddać sobie wszystkie stworzenia…
Bóg wplótł pojęcie swojej suwerenności w naturę i konstytucję człowieka, w najszlachetniejsze i najbardziej wewnętrzne akty jego duszy, w tę władzę, która jest mu najbardziej potrzebna do życia na tym świecie, czy to z Bogiem, czy z ludźmi. Jest ono wyryte na sumieniu człowieka i błyska mu w twarz w każdym akcie osądu samego siebie, jaki sumienie wydaje na człowieka. Każda refleksja sumienia implikuje zobowiązanie człowieka wobec jakiegoś prawa wypisanego w jego sercu:
Oni to ukazują działanie prawa wpisanego w ich serca, za poświadczeniem ich sumienia… — Rzymian 2:15
Prawo to nie może istnieć bez prawodawcy, a ten prawodawca bez suwerennego panowania; są to tylko naturalne i proste konsekwencje w umyśle człowieka wynikające z każdego aktu sumienia. Niezatarty autorytet sumienia w człowieku, w całym jego działaniu, odnosi się do suwerenności Boga; wyraźnie ogłasza nie tylko najwyższy byt, ale najwyższego zarządcę i wskazuje człowiekowi bezpośrednio na Niego, tak że człowiek prędzej mógłby zaprzeczyć istnieniu w sobie takiej refleksyjnej zasady, niż zaprzeczyć panowaniu Boga nad nim, a w konsekwencji nad całym światem istot rozumnych.
(Źródło: The Complete Works of Stephen Charnock, Vol. 2, Edinburgh 1864-1866, s. 406-408. Stephen Charnock był angielskim pastorem purytańskim, teologiem i autorem.)
Wszelki autorytet nad istotami rozumnymi polega na rozkazywaniu i kierowaniu. Obowiązek istot rozumnych, w zgodności z tym autorytetem, polega na posłuszeństwie. Gdzie zatem występuje beztroskie zaniedbanie tych środków, które przekazują wiedzę o woli Boga i naszym obowiązku, tam następuje całkowite wyparcie się Boga jako naszego suwerena i naszej zasady.
— Stephen Charnock