Dlaczego wszyscy powinni być wdzięczni

Autor: William Cooper
Oryginalny tytuł: Why All Should Be Thankful
Tekst źródłowy: https://www.chapellibrary.org/book/thanfg/thankfulness

“We wszystkim dziękujcie, bo taka jest wola Boża w Chrystusie Jezusie względem was” – 1 Tesaloniczan 5:18

Lekcja, której Duch Święty chciałby, abyśmy się nauczyli z tego tekstu, została podsumowana w ten sposób: wolą Bożą w Chrystusie Jezusie względem chrześcijan jest, aby we wszystkim dziękowali; aby byli wdzięczni, ponieważ nasze słowo jest bardziej odpowiednie dla naszego celu. Bo chociaż nie mamy nic własnego, co byłoby dobre, aby dać Bogu oprócz dziękczynienia, to jednak nie dajemy Mu tego we właściwy sposób, ponieważ zarówno nasze dawanie, jak i właściwy sposób czynienia tego są od Pana (1Ko 4:7; 1Ko 29:14; Flp 2:13). Nasza ciągła modlitwa pokazuje, że zawsze jesteśmy żebrakami, a nasze ciągłe dziękczynienie pokazuje, że zawsze jesteśmy dłużnikami. Nasze dziękczynienie jest zatem wiązką miłosierdzia skierowaną ku niebu, skąd przyszło, i świętym odbiciem ciepłych promieni słonecznych Bożych dobrodziejstw, które na nas świecą.

PYTANIE I: KTO JEST LUB POWINIEN BYĆ WDZIĘCZNY?

Odpowiedź: Pan ma zwrot i hołd chwały należny Mu od wszystkich stworzeń. Dawid wymienia istoty ożywione i nieożywione i każe im śpiewać alleluja (Ps 147), tak jakby cały świat był tylko jednym koncertem instrumentów muzycznych nastrojonych na chwałę Bożą. Ale On oczekuje jej przede wszystkim od ludzi i aniołów; od wszystkich ludzi. Jest to zarzucane jako niewybaczalny grzech, niezdolny do jakiejkolwiek apologii, dla naturalnych ludzi, “że gdy poznali Boga, nie chwalili Go jako Boga, ani nie byli wdzięczni” (Rz 1:21). Prawo wdzięczności jest wypisane na sercach pogan, co można udowodnić nie tylko na podstawie pogańskich przykładów, ale także Pisma Świętego: jak Filistyni, kiedy zabrali Samsona i zabili Saula (Jdg 16:24; 1Sa 31:9); i Belszazar, który “chwalił bogów srebra i złota, mosiądzu, żelaza, drewna i kamienia” (Dn 5:23); co chociaż wystarczy, aby zawstydzić niewdzięcznych chrześcijan, to jednak niewiele znaczy. Wszyscy niegodziwcy, choć mają ku temu powody, nie mają jednak serca do tej pracy, przynajmniej nie tak często, jak powinni. Osobami zaangażowanymi i najbardziej zobowiązanymi do tego obowiązku są Tesaloniczanie, którzy uwierzyli, i wszyscy wierni z tego samego powodu.

WDZIĘCZNOŚĆ OPISANA: cała służba, którą wykonujemy dla Boga – uwielbienie, obowiązki obu stołów – tak, i całe dzieło naszego chrześcijańskiego posłuszeństwa w świętej rozmowie – jest tylko zwrotem wdzięczności Bogu. Jednak dziękczynienie, w tekście i doktrynie, jest traktowane bardziej rygorystycznie jako szczególna część kultu Bożego, odrębna od modlitwy, która czasami obejmuje również uwielbienie i dziękczynienie, przez które oddajemy Bogu podwójną chwałę za wszystkie lub jakiekolwiek Jego obiecane lub udzielone dobrodziejstwa, i to naszymi sercami, ustami i życiem. Niektórzy twierdzą, że wiele religii przejawia się w pobożności wobec rodziców, przestrzeganiu naszych przełożonych i wdzięczności wobec naszych dobroczyńców. Bóg rzeczywiście jest dla nas wszystkim. Jednak właściwe pojęcie naszej wdzięczności odnosi się do Boga jako naszego dobroczyńcy, [a] każda korzyść od Boga czyni odbiorcę dłużnikiem. Wdzięczność jest raczej przyznaniem się do naszego długu niż jego spłatą, a ponieważ jesteśmy zobowiązani zawsze być wdzięczni, przyznaje, że zawsze jesteśmy zobowiązani wobec Boga i zawsze niewypłacalni. Teraz, dziecko Boże jest zobowiązane do wdzięczności Bogu ponad wszystkimi ludźmi, ponieważ: 1. jest On bardziej kompetentny niż ktokolwiek inny – także przez akty rozumu i łaski. wszystko, co Pismo Święte mówi o obowiązku wdzięczności, można odnieść do tych głów: 1. poznawać i uznawać miłosierdzie Pana; 2. pamiętać o nich, to znaczy zapisywać je i upamiętniać; 3. cenić je i podziwiać; oraz 4. płonąć i głosić je. We wszystkim tym łaskawa dusza jest o wiele bardziej kompetentna niż zwykły człowiek, choć obdarzony szybkim rozumem, silną pamięcią i wielką elokwencją. Albowiem Duch Boży oświecił duszę [wierzącego] i nauczył go tej lekcji: jest on do tego przygotowany; jest dobrze nastrojonym instrumentem; jego serce kipi dobrą materią; a jego “język jest piórem gotowego pisarza”, jak mówi Dawid przy tej okazji, gdy opowiada o pochwałach króla w swojej “Pieśni miłości” (Ps. 45:1). Ten Duch Boży we wdzięcznej duszy jest jak oddech organów, bez którego piszczałki nie wydają dźwięku; tak, jak oddech trębacza, dzięki któremu trąba wydaje pewny i melodyjny dźwięk. To właśnie czyni tego szlachetnego ducha ewangelicznego, tak, tego niebiańskiego ducha ewangelicznego w chrześcijanach. “Nie upijajcie się winem, którego jest nadmiar, ale napełniajcie się Duchem, przemawiając do siebie w psalmach i hymnach (…) dziękując zawsze za wszystko Bogu i Ojcu w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa” (Ef 5:18-20), [co pokazuje], że to, co wino czyni z poetami i dobrymi przyjaciółmi – sprawia, że śpiewają i ryczą, przez co tworzą muzykę dla diabła – tak Duch Boży w świętych jest zasadą wszelkiej prawdziwej wdzięczności i świętej radości wobec Boga. I rzeczywiście, u prymitywnych chrześcijan istniało bardzo łaskawe usposobienie ducha. On jest bardziej zainteresowany niż ktokolwiek inny – jako otrzymujący więcej niż inni. “Komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie” (Łuk. 12:48), [co oznacza] proporcję obowiązku [należnego] zgodnie ze stopniem każdej części miłosierdzia, niezależnie od tego, czy weźmiemy pod uwagę to, co zostało nam dane, czy to, co zostało nam przebaczone: “Nikt”, mówi, “na świecie nie zasłużył na mniej od Boga niż ja; i nikt nie otrzymał od Boga więcej niż ja. Jak bardzo więc jestem zaniepokojony, aby być wdzięcznym!” Czytałem o świętym człowieku, którego widziano kiedyś stojącego nieruchomo ze łzami w oczach i patrzącego w niebo. A zapytany przez kogoś, kto przechodził obok, dlaczego to zrobił, odpowiedział: “Podziwiam miłosierdzie Pana dla mnie, który nie uczynił mnie ropuchą”, ten szkodnik był wtedy przypadkowo u jego stóp. Najmniejsze powszechne miłosierdzie dotyka łaskawej duszy, która wie, że nie zasługuje na nic poza nędzą. Mefiboszet “pokłonił się i rzekł: Czym jest sługa twój, że patrzysz na tak zdechłego psa jak ja?” (2Sa 9:8), kiedy Dawid powiedział mu, że powinien mieć swoje ziemie i jeść chleb przy jego stole.

PYTANIE II: DLACZEGO I NA JAKICH PODSTAWACH CHRZEŚCIJANIE SĄ ZOBOWIĄZANI DZIĘKOWAĆ ZA WSZYSTKO?

Odpowiedź 1: Taka jest wola Boża w Chrystusie Jezusie. Wola Boża w Chrystusie Jezusie jest najjaśniejszą regułą i najwyższym zobowiązaniem dla każdej duszy do wypełniania jakiegokolwiek obowiązku. Oby ludzie w dzisiejszych czasach więcej studiowali, działali według tej reguły i trzymali się jej, [pytając] sumienie przy wykonywaniu każdego obowiązku: “Czy taka jest wola Boża w Chrystusie Jezusie?” Było to spotkanie, że ten obowiązek wdzięczności powinien być naciskany i praktykowany pod Ewangelią, ponieważ dowodzi on duchowego i szlachetnego stanu duszy, najwyższego poziomu łaski, który jest prawdziwym stanem Ewangelii.

Dawid, zgodnie ze Starym Testamentem, miał w tym względzie serce Nowego Testamentu: jego psalmy, które zostały napisane w związku z pojawiającymi się okazjami, to tehilla i tehilla, “modlitwa i uwielbienie”. Jego serce i harfa były nastrojone na chwałę Boga, na “Psalmy stopni”, na “Alleluja”, tak że niektórzy myśleli, że Pan jest chwalony tymi psalmami w niebie. Jednak w Ewangelii jest obiecane, że “ten, który jest słaby wśród nich, w owym dniu będzie jak Dawid” (Zach. 12:8), co niektórzy rozumieją jako uwielbienie i dziękczynienie z powodu łaski Ewangelii. Bardziej punktualnie, “taka jest wola Boża w Chrystusie Jezusie”, to znaczy, że Jezus Chrystus pokazuje nam obowiązek wdzięczności zarówno przez wzór, jak i przez przykazanie; ponieważ nie tylko został wprowadzony na świat z pieśniami dziękczynienia przez aniołów, przez Zacharego, przez Marię, przez Symeona, przez pasterzy (Łuk. 1: 46, 68; 2:13-14, 20, 29); ale sam Pan Jezus był wielkim Wzorem i Prekursorem wdzięczności przez całe swoje życie i w tym również był prawdziwym Synem Dawida. Często i żarliwie dziękował Bogu: “Dziękuję Ci, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je niemowlętom” (Mat. 11:25), gdy Jego uczniowie głosili i wypędzali diabły. Tak samo, gdy wskrzesił Łazarza: “Ojcze, dziękuję ci, że mnie wysłuchałeś” (J 11:41). Kiedy miał jeść zwykły chleb, pobłogosławił go, dziękując (Mar. 8:6), a tym bardziej chleb konsekrowany (Łuk. 22:19). W ten sposób był On wzorem wdzięczności: W podobny sposób zganił dziewięciu trędowatych za ich niewdzięczność (Łk 17:17-18), co pokazuje, że uważał wdzięczność za obowiązek. Chociaż to wystarczyło, by pokazać, że jest to “wola Boża w Chrystusie Jezusie”, to jednak słowa te sięgają dalej, a mianowicie, aby pokazać, że jest to ograniczenie Ewangelii w doktrynie i praktyce Apostołów. Oni bowiem, dzięki swemu posłannictwu i wielkiej mierze Ducha Bożego w nich, ogłosili “wolę Bożą w Chrystusie Jezusie”. “Oddali mu pokłon i z wielką radością wrócili do Jerozolimy, i nieustannie przebywali w świątyni, chwaląc i błogosławiąc Boga. Amen” (Łk 24:52-53). Nie muszę powtarzać, jaki był w tym duch apostoła Pawła, przez którego tak wiele “woli Bożej w Chrystusie Jezusie” zostało objawione i zapisane, ponieważ wszystkie jego listy tchną chwałą Bożej łaski.

Odpowiedź 2: Dziękczynienie i uwielbienie jest hołdem, który jesteśmy winni Bogu za wszystko, co mamy i czym jesteśmy – a zatem we wszystkim, co należy oddać. Żyjemy niepewnie i w łasce: “Lecz dzięki łasce Bożej jestem tym, czym jestem” (1Ko 15:10). Bóg w swojej suwerenności mógł pozostawić nas w łonie niczego i nigdy nas nie stworzyć [lub] zmiażdżyć nas w nicość, gdy tylko nas stworzył, bo “czyż garncarz nie ma władzy nad gliną?”. (Rz 9:21) Każda chwila zależy od Niego i od Niego wszystko otrzymujemy (Dz 17:28); Jego władza nad nami jest arbitralna i nieskończona; temu suwerennemu Bogu zawdzięczamy wszystko, a zatem i nasze podziękowania: “Któż mu pierwej dał, a będzie mu odpłacone? Albowiem z niego, przez niego i dla niego jest wszystko: jemu chwała na wieki. Amen” (Rz 11:35-36). Nie zważając na to, Belshazzar się zasmucił: “Boga, w którego ręku jest tchnienie twoje i którego są wszystkie drogi twoje, nie uwielbiłeś” (Dn 5:23). Ptaki, które podnoszą swoje dzioby przy każdej kropli, mogą nam przypominać o tym obowiązku.

Odpowiedź 3: Chrześcijanie muszą dziękować we wszystkim, ponieważ mają duchowe łaski niezliczone i nieocenione, dodane17 do zwykłych łask – specjalne i duchowe łaski w Chrystusie Jezusie: “Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który pobłogosławił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym na wyżynach niebieskich w Chrystusie” (Ef 1:3). “Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który według obfitego miłosierdzia swego odrodził nas ku nadziei żywej przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, ku dziedzictwu niezniszczalnemu” (1P 1:3-4). “Błogosławiony niech będzie Bóg, Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy, który pociesza nas we wszelkim naszym ucisku” (2Ko 1:3-4). Zarządzenie i posłanie Jezusa Chrystusa do i dla biednych grzeszników; otwarcie źródła łaski w Nim i przez Niego; zawarcie i ratyfikowanie przymierza łaski, w którym Pan Jezus jest Aniołem i Pośrednikiem; wynikające z niego cenne obietnice, zarówno absolutne, jak i warunkowe; wraz ze wszystkimi innymi wybranymi ewangelicznymi przywilejami łaski i chwały, tak dalece, jak może sięgać Boża wszechwystarczalność oraz nieskończona zasługa, zadośćuczynienie i sprawiedliwość Syna Bożego: zasługuje to na odpowiednią część podziękowań i błogosławieństw od nas zarówno tutaj, jak i w niebie. “Ponieważ dobroć Twoja jest lepsza niż życie, usta moje chwalić Cię będą” (Ps. 63:3), to znaczy, że będę oddawał szczególną i nieustanną chwałę za to ponad wszystkie inne rzeczy.

Z Purytańskich Kazań 1659-1689, Stanowiących Poranne Ćwiczenia w Cripplegate, Tom 1, wznowione przez Richarda Owena Robertsa, Wydawcę.

William Cooper (fl. 1653) był angielskim duchownym o purytańskich poglądach, kapelanem Elżbiety Czeskiej i uczestnikiem Konferencji Sabaudzkiej. Publikował kazania, niektóre z nich zostały zredagowane przez Samuela Annesleya w jego Porannych Ćwiczeniach w Cripplegate, a także napisał adnotacje do Księgi Daniela w komentarzu Matthew Poole’a.